Highlight van Veldhoven

Veldhoven bestaat 100 jaar. Dat wordt op verschillende manieren gevierd. Bijvoorbeeld door het uitbrengen van de #Frits Veldhovengids met alle highlights van dit gezellige (grote) dorp. Je snapt dat Paulusse bedrijfsopleidingen daar niet in ontbreekt.

Wil je ook een Veldhovengids? Geef ons even een seintje, we hebben een exemplaar voor je klaarliggen!

Een geslaagd uitstapje

“We maken er gewoon een uitstapje van!” zeiden Monique en Sylvia toen ze afgelopen week ons begroetten.

Het uitstapje waar het om ging, was waarschijnlijk niet het eerste uitstapje dat je spontaan kiest. De dames kwamen een Proeve van Bekwaamheid afleggen – net als 10 andere voedingsassistenten van het Máxima MC.

Onder het toeziend oog van twee beoordelaars en een lotuspatiënt lieten zij zien dat zij hun werkzaamheden beheersen. Dat is best spannend en het is dan ook niet vreemd dat de zenuwen af en toe hoog opliepen. Gelukkig stonden de zenuwen het resultaat niet in de weg.

Het team van voedingsassistenten is vast blij met en trots op deze 12 bekwame collega’s!

Van harte gefeliciteerd met dit mooie resultaat Chantal, Danielle, Daphne, Elly, Helma, Joke, Mariska, Monique, Paula, Rachelle, Rina en Sylvia.

Jullie zitten hier voor jezelf

“Jullie zitten hier voor jezelf – niet voor mij! Ik heb mijn diploma al gehaald…!” Rood aangelopen gezicht, overslaande stem en een blik waarop een mengeling van frustratie en boosheid zichtbaar is. De klas is stil, gelaten luisteren ze naar de tirade. Niet voor het eerst, niet voor het laatst. Deze boodschap vergeten de leerlingen net zo snel als de lesstof die ze hadden moeten kennen vandaag.

Herken je de situatie? Waarschijnlijk wel, iedereen die ooit op de middelbare school heeft gezeten, heeft dit minimaal één keer gehoord, waarschijnlijk vaker. Als volwassene kun je je wel voorstellen hoe de docent zich voelt, je staat met hart en ziel voor de klas en lijkt de enige te zijn die ziet hoe belangrijk je vak is. Als leerling zie je dit net een beetje anders. Je zit daar helemaal niet voor jezelf, als het aan jou lag, was je ergens anders. Je bent daar vanwege leerplicht, omdat je ouders het willen, omdat je altijd wordt gesnapt als je spijbelt. (Die leraar is de enige die aan het einde van de maand wel betaald krijgt voor zijn aanwezigheid, dus hoezo staat hij daar niet voor zichzelf?)

In het aller gunstigste geval, zit een leerling op school voor de leraar. Omdat hij een boeiend verhaal heeft, omdat hij dingen vertelt die zijn klas interessant vindt of omdat hij de klas zo meeneemt in zijn vak, dat ze zijn huiswerk toch maar maken, ook al is het niet zo boeiend.

Ook bij werkplekopleiden is motivatie belangrijk. Het liefst willen we natuurlijk dat de deelnemers zelf enthousiast zijn om te starten met hun opleiding. Maar ook nu is dat niet altijd het geval. “Ik vond het gewoon heel spannend, ik heb nooit goed kunnen leren. Maar dit ging over mijn werk, dit snapte ik. En toen ik eenmaal de eerste toets had gehaald, toen ging de rest bijna vanzelf.” Dit antwoord horen we heel vaak als we vragen hoe een deelnemer de opleiding ervaart.

Dat eerste stapje om weer te gaan leren, dat is het lastigste stapje om te zetten. Daarom steken we graag een hand uit naar de deelnemers. We zorgen bijvoorbeeld voor goede mentoren die klaar staan met raad en daad. “Maar wat nu als ze zeggen “ik doe dat omdat het zo moet van Lenny?”” vroeg een nieuwe mentor. Deze vraag riep meteen het beeld van de ploeterende docent bij me op. Mijn antwoord was voor Lenny verrassend: “Dan is dat prima. Als jij ze zo kunt motiveren dat ze beginnen met leren omdat jij dat wilt, dan doe je iets heel goed!”

Eigenlijk is het namelijk niet zo belangrijk of je leert voor jezelf of voor de leraar/mentor. Het is belangrijk dát je leert. Het moment waarop je ervaart waarom het geleerde waardevol is, dat is het moment waarop je de motivatie vindt om echt te willen leren. Vanaf dan gaat het leren vanzelf. Wij helpen graag bij het geven van dat eerste zetje!

Het T-woord

“Ik weet niet zo goed hoe ik het allemaal voor elkaar moet krijgen…” Soms gaat het leven van een WPO-opleidingscoördinator niet over rozen. Tijdens een voortgangsgesprek vertelt de coördinator me alles wat nog niet klaar is. En ja, dat zijn wel wat dingetjes. Gelukkig is er ook heel veel wél voor elkaar. Bijna gaat de coördinator daaraan voorbij, daar hoeft hij immers niet meer aan te denken. Alles dat van je bordje kan is fijn. Nog fijner is het als je daar ook echt even bij stil staat. Geniet van het verzette werk en dat vieren. Gewoon, omdat je al deze stappen hebt gezet. “En”, zo zeg ik tegen de coördinator “je mag echt trots op zijn op je werk! Ik ben in ieder geval heel trots op alles dat je al gedaan hebt!”

Inmiddels zijn we een paar maanden verder. De opleiding is gestart en de laatste module kan bijna aan de deelnemer worden uitgereikt. In de periode dat ik even een stap terug deed, heeft de WPO-coördinator 120 werkinstructies aangepast “zodat die kloppen met de modules.” Een mega prestatie. Gelukkig ziet hij dat zelf nu ook: “Je zei dat ik dat mocht vieren en dat hebben we ook echt gedaan! Het T-woord durf ik nog niet te gebruiken, maar al wel bijna. Over twee weken wil ik alles af hebben en dan ben ik best een beetje T.”

Een werkplekopleiding aanpassen? Onze klanten doen het zelf!

De opleiding is ontwikkeld en volop in gebruik. Iedereen is enthousiast en dan verandert er iets in het proces. Dat kan gebeuren. Sterker nog: het is bijzonder als dat niet gebeurt.
Gelukkig zijn werkplekopleidingen gemakkelijk aan te passen. Wij doen dat met veel plezier voor onze klanten. Nog leuker vinden we het om onze klanten te leren hoe zij zelf hun opleiding aan kunnen passen. Wanneer een klant zelf de opleidingen aanpast, zijn wij overbodig geworden, hoe fijn is dat?!

Vandaag mochten we met de technische dienst van een van onze klanten aan de slag. Zij hebben een mooie opleiding liggen voor hun monteurs. Nu een aantal processen zijn aangepast, is het tijd om ervoor te zorgen dat alle modules weer kloppen. In een online workshop bespraken we wat wel en niet in een module thuishoort en hoe het revisieproces in elkaar zit. Want – zo zei een van de deelnemers: “Als we het zelf aanpassen, willen we wel dat de structuur blijft zoals die nu is. En de leesbaarheid ook – jullie schrijven zo toegankelijk, dat willen wij ook leren!”

Gelukkig konden we daar de handvatten voor geven. We zijn vol vertrouwen dat de dames en heren van de TD dit goed oppakken. Met de aangepaste modules kunnen zij hun nieuwe collega’s weer goed inwerken.

Groepsassistenten aan het woord

“Een cliënt heeft medische voeding nodig, maar vindt deze heel vies. Hoe zorg jij ervoor dat je cliënt de voeding toch neemt?”

Deze vraag stelden we aan alle groepsassistenten tijdens de afsluitende praktijktoets. Fijn om te horen dat zij allemaal weten hoe je een onaantrekkelijk – maar noodzakelijk product – aantrekkelijk kunt maken. We kregen verschillende antwoorden. Afhankelijk van de smaak van het product, hoorden we:

Ik doen het in een leuk glaasje met garnering op.

Ik warm de chocoladevariant op en serveer dit met slagroom.

Ik maak er ijs van in de zomer.

Een van mijn cliënten vindt het lekker als het met koffie wordt gemengd.

En er kan nog veel meer. Met medische voeding kun je ook brownies bakken of een lekkere maaltijd, geïnspireerd door het mooie kookboek “STERK”.

Wij worden er blij van om te zien met hoeveel liefde en zorg maaltijden bereid en geserveerd worden bij Zorg in Oktober. Een pluim voor alle groepsassistenten: jullie zijn goed bezig! We worden er heel blij van als we dit zien!

De mentor aan het woord

Bij werkplekopleidingen is de mentor een belangrijke speler. Hij zorgt dat zijn collega’s op hun werkplek kunnen leren. Wij vroegen de mentoren die we de afgelopen 5 jaar hebben opgeleid, hoe het nu met ze gaat. Vinden zij hun taken leuk? Daar waren de mentoren unaniem in. Mentor is een hele leuke rol om te hebben!

 

“Mentor zijn is leuk, omdat je op die manier extra moet nadenken hoe en waarom of alles werkt en dat dan ook nog kunnen uitleggen. Op die manier krijg je zelf een enorme kennisverdieping en inzicht in processen zoals ze lopen.

Gelukkig 2021!

Eindtoets

Wat een fijne manier om de dag te starten! In de mail zitten verschillende berichten over de digitale opleiding bij een van onze klanten.

Naast twee mailtjes van teamleiders (“Kunnen jullie extra modules klaarzetten voor mijn teamleden?”), ontvangen we ook dit bericht:

 

“Hallo Martine,

Ik heb inmiddels alle modules doorlopen, kan jij voor mij de eindtoets open zetten?

Alvast bedankt,

Steven”

 

Met een paar klikken kan Steven met zijn eindtoets aan de slag.

Een van de pijlers van werkplekopleiden is dat iedere deelnemer in zijn eigen tempo kan leren. Hierdoor heeft iedere deelnemer voldoende tijd om kennis en vaardigheden eigen te maken. Deelnemers die niet zo snel leren, kunnen de tijd nemen en voelen zich niet opgejaagd. Deelnemers die al veel kennis en ervaring hebben, kunnen sneller door de modules. Zij hoeven niet te wachten tot hun collega’s net zo ver zijn, zij mogen doorleren.

Toen we in september de eerste opleiding lanceerden die volledig digitaal is, waren we best benieuwd wat dit zou doen met het leertempo van deelnemers. Meestal zijn wij in het begin van een opleidingstraject regelmatig bij onze klanten. Operators kunnen ons tijdens hun werkzaamheden snel even aanspreken. Vaak zien we onze werkplekmodules in productie liggen, precies daar waar geleerd wordt. Nu missen wij dat stukje directe feedback.

Natuurlijk kijken wij op de achtergrond wel mee over de schouders van de deelnemers. Wat blijkt? De leersnelheid is hetzelfde als dat we zien bij deelnemers waar wij meer in het bedrijf aanwezig zijn. Sommige deelnemers blijven wat achter, andere deelnemers, zoals Steven, lopen flink voor. Vragen en opmerkingen komen via een mailtje ook gewoon bij ons terecht.

Eerlijk is eerlijk, wij het missen het wel een beetje dat we niet op de werkvloer over de schouder van een deelnemer kunnen meekijken. Maar we zijn vooral heel trots op de manier waarop deze medewerkers aan de slag zijn gegaan met hun opleiding. Op naar de eindtoets!
We wensen Steven en zijn collega’s heel veel succes! Duim jij ook een beetje voor ze?

Kantoorkanarie Jules

Ken je kantoorhond Albert? Waarschijnlijk wel, Albert is altijd duidelijk aanwezig. (Als je Albert nog niet kent, in dit artikel stellen we hem aan je voor)

Minder bekend zijn onze andere twee kantoordieren, hoog tijd dus om deze ook eens voor te stellen. Deze week willen we je voorstellen aan onze kantoorkanarie Jules.

Jules is altijd vrolijk. Als hij op kantoor komt, moet je wel even naar hem kijken, al is het maar om zijn prachtige kleur te bewonderen. Bovendien fluit hij altijd vrolijk. Vrijwel iedereen mag Jules graag, het is een collega die je absoluut in je team wilt hebben. Tegelijkertijd is Jules misschien niet de aller hardste werker. Hij kijkt dingen graag eerst even aan. Hij neemt afstand en pikt uiteindelijk datgene eruit waar hij iets mee kan.

Herken je dat, een Jules in je team? Een collega die zorgt voor een fijne sfeer. Die altijd de juiste toon weet te raken, waardoor zijn woorden als muziek klinken. Hij weet altijd precies datgene eruit te pikken dat werkt. Zo iemand is een ideale mentor. Hij kan vanaf een afstandje kijken naar wat er goed gaat en wat beter kan. Dat beeld zet hij om in een actie door de juiste instrumenten uit het assortiment te pikken. Zo kan hij een situatie voor een deelnemer in een ander perspectief plaatsen, doorvragen en alles vrolijk nog een keer voordoen.

Wij gunnen iedereen een Jules in het team! Wil jij dat jouw collega’s ook meer van Jules gereedschappen tot zich krijgen? Dan willen we je graag eens vertellen over onze mentorentraining!